Helaas het was de Kleine korfslak Vertigo pusilla en níet de Nauwe korfslak Vertigo angustior. Met een binoculair het veld in. Het is wat sjouwen. Maar verschillen tussen de Vertigo-soorten kunnen zo veel duidelijker worden gemaakt. 

In het Kolenbrandersbos langs de Rijn bij Millingen werden in een grijs verleden populieren geplant met de bedoeling het hout te gebruiken voor het bakken van bakstenen. Toen de steenbakkerijen stopten met de productie kon het populierenbos uitgroeien tot een donker populierenbos. De populieren zorgden voor een geringe onderbegroeiing en het bladafval voor een dikke strooisellaag. Er ontstond een gunstig milieu voor allerlei soorten slakken. Jammer genoeg laten de beheerders de populieren nu versterven, om vervolgens te worden gekapt.
Er is nu een ijl bos over gebleven, met veel open plekken en veel ondergroei, waaronder veel gras. Het milieu is nu veel minder geschikt voor allerlei soorten slakken. Zo werd dit jaar bij Millingen de in Nederland uiterst zeldzame Rijnglasslak Vitrinobrachium breve niet meer teruggevonden en ook de Nauwe korfslak lijkt verdwenen. Het is jammer dat de waarde van het cultuurhistorisch landschap en vooral de rol van boomsoorten als de populier daarbinnen door beheerders zo wordt onderschat. Dat geldt tevens voor de ecologische waarde van deze en verwante boomsoorten. Zeker voor landslakken geldt dat juist populierenbossen en de strooisellaag daarvan uiterst rijk zijn. Veel op andere plaatsen door verzuring, versnippering en verdroging bedreigde landslakkensoorten hebben zich op plaatsen met (vooral oudere) populieren weten te handhaven. Populieren laten staan en misschien zelfs bijplanten, is ons advies. Waarschijnlijk worden dan meerdere bijzondere slakkensoorten behouden of komen ze terug.

In een heel andere donker bosje, enkele kilometers verwijderd van het Kolenbrandersbos, werd de zeer zeldzame Rijnglasslak nog wel teruggevonden.