Beste Rob,

Bedankt voor je uitgebreide uitleg. Mijn slakje zat in ieder geval niet op Hydrallmania. Het Doto coronata probleem is dus in principe mbv DNA-onderzoek goed op te lossen, maar de maatschappelijke relevantie van dit en vele soortgelijke problemen wordt niet zo hoog geacht. Het is wel een aansporing goed op te letten op welk voedsel we naaktslakken vinden. Misschien worden hydropoliepen en mosdiertjes ooit toch wat populairder.

Previously Rob Dekker wrote:

Beste Marco,

Doto coronata is inderdaad moeilijk. Sterker nog: het is een probleem. Wat is de achtergrond. Op grond van een beschijving in het Nederlands van Leendert Bomme in 1773 heeft Gmelin in 1791 de door Bomme beschreven, met rood gepigmenteerde Doto, benoemd als Doto coronata. Tot zo'n 30 jaar geleden werd dit aangehouden. Lemche, een eminente Deense zeenaaktslakken-onderzoeker, zag stelselmatig verschillende vormen in de rood-gepigmenteerde Doto's. Hij begon dan ook soorten uit D. coronata te lichten en op grond van specifieke kenmerken van een aparte naam te voorzien (b.v. D. eireana, D. millbayana). Latere auteurs hebben nog meer vormen uit de Doto coronata-groep gehaald en apart benoemd. Tamelijk recent onderzoek m.b.v. enzym-technieken heeft o.a. Doto hydrallmaniae als aparte soort onderscheiden.
Zoals bij bijna alle zeenaakslakken hebben de meeste soorten een specifieke voedselsoort. Sommige soorten zijn specifieker, anderen zijn breder georienteerd. De metamorfose van zeenaakslak-larfjes van het pelagische vrijzwemmend stadium naar het rondkruipende stadium wordt hoofdzakelijk gestuurd door uitscheidingsprodukten van hun uiteindelijke voedselsoort. Je kunt je voorstellen, dat van een soort, die in eerste instantie een breder voedselspectrum heeft, de individuen die op 1 bepaalde soort leeft, zich specifieker gaan richten op die ene soort, en ook daarop genetische aanpasingen genereren, zowel wat betreft voedselverwerving als ook vestigingskeuze van metamorfoserende larven. Ik denk, dat zo'n opsplitsingsproces evolutionair nog niet zo lang geleden heeft plaatstgehad, en misschien nog plaatsheeft. Dit analoog aan de processen van de Victoriameer-cichliden.
Dieren zijn dan morfologisch, en ook qua kleur, soms nog moeilijk van elkaar te onderscheiden, maar in sommige kenmerken kunnen ze dan toch essentieel verschillen (voedselkeuze, voorplantingsseizoen, noem maar op). Alleen DNA-onderzoek kan dan behoorlijk inzicht verschaffen. Zover is het nog niet binnen de Doto coronata groep. Het zou heel goed zijn, als met de meest moderne DNA-technieken een aantal coronata-vormen te lijf gegaan wordt. In de tussentijd is het vooral van belang om goede afbeeldingen te maken, te registreren op welke soort het dier leeft, en ondanks allerlei emotionele en andere bezwaren, de dieren te verzamelen en te conserveren voor nader DNA-onderzoek. Niet onmogelijk zal zijn, dat de soort Doto coronata dan als aparte soort zal verdwijnen wegens onvoldoende duidelijk beschrijving, en dat daar een scale aan nieuwe soorten voor in de plaats komt.

groet,

Rob Dekker